“Een schuld is een schuld, ook als het om DUO gaat”

Ik vind wel dat er een vorm van compensatie moet blijven bestaan. Op dit moment krijgen mensen via de hypotheekrenteaftrek een belastingvoordeel terug; dat kun je prima op een andere manier organiseren, bijvoorbeeld via de inkomstenbelasting. Zo houd je de lasten voor huiseigenaren in balans, maar maak je het systeem wél eerlijker en eenvoudiger. De renteaftrek zoals die ooit bedoeld was, past gewoon niet meer in deze tijd.” 

Wat vind je van de wens van jongeren om de studieschuld niet mee te laten tellen bij hun maximale leenbedrag? 

“Een schuld is een schuld en die moet je terugbetalen. Linksom of rechtsom. Dus ook een studieschuld hoort gewoon mee te tellen bij het bepalen van wat je maximaal kunt lenen. De beeldvorming dat een studieschuld geen echte schuld is, is in mijn ogen verkeerd. 

Ik merk dat veel jongeren denken: ach, het is DUO, dat telt niet mee. En ja, de rente was lang 0%, maar dat is niet meer zo. Nu zie je dat het percentage snel oploopt, en dat betekent dat de maandlasten stijgen. Dat heeft direct invloed op je leencapaciteit. 

Dus nee, het is niet reëel om te zeggen: ‘Laat die schuld maar buiten beschouwing.’ Wel zou je kunnen denken aan een drempelbedrag, bijvoorbeeld tot €10.000 telt het niet mee. Maar hogere schulden hebben echt effect. Daar kun je niet omheen. 

Wat ik vooral mis, is urgentie en bewustwording. Jongeren gaan er veel te vrijblijvend mee om. Ze hoeven de eerste vijf jaar niet af te lossen, en daardoor voelt het allemaal niet zo zwaar. Maar dat is precies het probleem: de urgentie om schulden af te lossen is te laag. 

Soms zeg ik eerlijk mensen: misschien is het beter om eerst een deel van je schuld af te lossen, wat spaargeld op te bouwen en dán pas een huis te kopen. Dat is niet wat mensen willen horen, maar het is wel realistischer. Want uiteindelijk geldt: schulden drukken op je maandlasten. En daar kun je jezelf en de bank niet mee voor de gek houden.”