Nederland kiest korter vast, wat zegt dat over ons vertrouwen in de markt?
In 2024 had slechts 20% van de nieuwe Nederlandse hypotheken een rentevasteperiode langer dan tien jaar. In 2020-2022 was dat nog 54%. Die verschuiving is niet toevallig: de scherpe rentestijging vanaf 2022 dwong kopers te kiezen voor kortere periodes met lagere maandlasten. Maar het gedrag is ook opvallend als je het Europese beeld erbij haalt. Landen om ons heen verschoven in diezelfde periode juist sterk richting lange vaste rentes. Wat drijft het Nederlandse keuzegedrag: verwachtingen over rentedaling, betaalbaarheidszorg, of een structureel cultuurverschil?