Tweehonderd meter. Verder was ik nog niet of ik dacht: takel mij maar uit het water. Voor mij zwom iedereen met een soepele borstcrawl het meer in, ik probeerde halverwege mijn schoolslag nog te verbeteren. Waar was ik aan begonnen?
Ergens tussen boei één en boei twee dacht ik: waarom doe ik dit eigenlijk? Ik had ook kunnen uitslapen. Een croissant kunnen halen. De krant kunnen lezen op een terras. In plaats daarvan stond ik om half tien ’s ochtends in een wetsuit te wachten op een startsein, samen met een paar honderd anderen die hetzelfde hadden bedacht.
Het makkelijke antwoord is: discipline. Doelen stellen. Jezelf overwinnen. Alle woorden die goed staan op LinkedIn en niets betekenen. Het echte antwoord is ingewikkelder, en ik denk dat het iets zegt over de tijd waarin we leven.
Ergens in de afgelopen jaren is sport voor mensen zoals ik - geen prof, geen talent, gewoon iemand met een baan en een agenda - iets anders geworden dan ontspanning. Het is een vorm van bewijs geworden. Bewijs dat je het nog kunt. Dat je niet bent vastgeroest. Dat je naast je werk en je verplichtingen ook nog ergens controle over hebt. Want over veel dingen heb je dat niet. Niet over de huizenmarkt, niet over de rente, niet over de wereld die elke ochtend in je nieuwsapp uit elkaar lijkt te vallen. Maar over of je vrijdagavond op tijd naar bed gaat zodat je zaterdag kunt zwemmen, dat wel.
Misschien is een triatlon dus geen sportevenement maar een soort therapie. Een paar uur waarin de wereld klein is: zwemmen, fietsen, lopen, klaar. Geen telefoon, geen mail, geen mening over alles. Alleen de volgende boei, de volgende bocht, de volgende kilometer.
En het werkt. Op de fiets vond ik mezelf terug, fietsen is iets dat ik wel kan. Ik weet wat de tellers me vertellen en wat ik daarmee moet. Eén voor één haalde ik mensen in. De helft van het parcours wind mee, de andere helft wind tegen. Helemaal in mijn element. De vraag van een uur eerder (waarom doe ik dit eigenlijk?) was even helemaal weg.
Tot het hardlopen. Daar weet je lichaam niet wat het overkomt. Je benen rennen in het luchtledige, alsof iemand anders ze heeft geleend zonder het te vragen. Aan alles komt een eind, en op dat moment kan dat niet snel genoeg.
Maar dan, na de finish, gebeurt iets vreemds. Je denkt: nooit meer. Echt nooit meer. En een dag later begint het alweer te kriebelen om je in te schrijven voor de volgende. Hoe snel je de pijn vergeet, dat blijft het wonderlijkste van het geheel.
En misschien is dát het eerlijke antwoord op mijn eigen vraag van bij boei één. We doen dit niet omdat we het leuk vinden terwijl het gebeurt. We doen dit omdat we erin zijn gaan geloven dat we het gedaan moeten hebben. En omdat ons geheugen ons aardig genoeg is om de twijfel bij boei één te wissen en alleen de finishfoto over te laten.
Wat is jouw versie van half tien ’s ochtends in een wetsuit?
Het leek even rustig op de woningmarkt. De rente stabiliseerde, de arbeidsmarkt bleef sterk en veel huiseigenaren vonden opnieuw balans in hun maandlasten. Maar de nieuwste Woonlastenmonitor van NHG laat een ander beeld zien. De financiële druk loopt weer op. En die druk raakt niet alleen de meest kwetsbare huishoudens.
Soms begint een adviesvraag helemaal niet met een Funda-alert of een bezichtiging. Soms begint die gewoon aan de keukentafel, in een huis waar iemand eigenlijk best prettig woont. Er is alleen iets veranderd: een verbouwing om toch groter te kunnen wonen, een kind dat langer thuis blijft wonen of een wens om te verduurzamen. Geen verhuisdoos in zicht dus. Maar stilstand is het zeker niet.
De afgelopen periode heeft ons met de neus op de feiten gedrukt: we zijn kwetsbaarder en afhankelijker dan we dachten. Oorlogen, schaarste aan brandstoffen en grondstoffen, onvoorspelbare grootmachten, een overbelast stroomnet en zelfs iets heel concreets als de funderingsscore van een woning. Alles grijpt in elkaar. En alles raakt uiteindelijk ook de woonwens van klanten.
Wie het nieuwe beleid over aflossingsvrij probeert uit te leggen aan een klant, loopt vroeg of laat vast. Want hoe leg je uit dat iemand die zijn risico níet verhoogt, toch slechter uitkomt? Dit is geen theoretische discussie over prudentieel toezicht. Dit raakt echte klanten, echte keuzes en soms hun woonsituatie. Als adviseur kun je hier niet achteroverleunen. Trek op tijd aan de bel.