Robert Vickers van MortgageSupport in Den Haag werkt zeven jaar zelfstandig, adviseert veel expats én gewone Nederlandse klanten en denkt hardop na over twee dingen die hij steeds vaker aan tafel tegenkomt: gepensioneerden die vastzitten in een hypotheekvorm die niet meer bij hen past, en beheervoorwaarden die bij een scheiding ineens het verschil maken.
Robert: "Die man is geboren in 1948. Moet ik hem nog dertig jaar annuïteiten gaan adviseren? Dat lijkt mij niet. Op zijn leeftijd is aflossingsvrij gewoon logischer. En als iemand helemaal alleen is, geen kinderen heeft, kun je misschien zelfs nadenken over een opeetconstructie."
"Waarom zou je überhaupt nog aflossen als je 65 bent, of 70? Je bent dertig jaar verder en dan lig je inmiddels in je kist. De hypotheek is waarschijnlijk nog steeds niet afgelost. En al die tijd heb je veel meer betaald, terwijl je er ook van had kunnen genieten. Ik ben zelf nogal van: geef liever met een warme hand aan je kinderen dan vanuit de kist. Als ik dat met klanten bespreek, zeggen ze in negen van de tien gevallen hetzelfde."
Robert: "Er zijn maar heel weinig producten waarbij je gepensioneerden tegen de werkelijke lasten, een hypotheek kunt verzorgen met een rentevasteperiode die levenslang is. Er komen gelukkig meer aanbieders die dat wél toestaan. De behoefte is er duidelijk."
Robert: "Van de getrouwde stellen gaat ongeveer 40% uit elkaar. Bij samenwonenden is dat 1,5 tot 2 keer hoger. En dan zie je wat er in de praktijk gebeurt: iemand wil in het huis blijven, de ander vertrekt. Je wilt de helft van de hypotheek aflossingsvrij maken voor de achterblijver. Maar bij steeds meer banken kan dat niet meer. Ze zijn gemaximeerd op 150.000 euro, of 30 procent. Verzekeraars kunnen dat vaak nog wel, omdat zij onder de AFM vallen en niet onder De Nederlandsche Bank. Dat is in feite oneerlijke concurrentie."
"Tegenwoordig moet je in je adviesrapport al opnemen: wat gebeurt er als je uit elkaar gaat? Is het dan nog betaalbaar? Als je een annuïtaire hypotheek laat staan, is het antwoord vaak nee. Maak je er een aflossingsvrije hypotheek van, dan kan de werkelijke-lastentoets ineens wél uitkomen. Soms wil een klant gewoon in dat huis blijven wonen. De kinderen zitten nog op school. Dan kijk je naar wat haalbaar is. En dan worden beheervoorwaarden ineens heel relevant."
Robert: "Nog te weinig, eerlijk gezegd. Maar het wordt steeds belangrijker. Welke partij laat je straks, bij een scheiding of bij pensionering, nog genoeg aflossingsvrij? Wie toetst op werkelijke lasten? Wie heeft ruime normen voor de vertrekkende partner? Dat zijn vragen die je nu al zou moeten stellen. Mijn tip: bekijk je portefeuille. Kijk wanneer rentes aflopen. Bekendheid is geen kwaliteitsargument. Beheervoorwaarden wel."
Robert: "Ik ben al twee keer gescheiden, dus ik haal het gemiddelde wel omhoog. Ik ben 200 procent gescheiden. Misschien dat die 40 procent dan toch meevalt als je het zo doorrekent."
Hoe zorg je ervoor dat overwaarde niet alleen een bedrag op papier blijft, maar daadwerkelijk nieuwe mogelijkheden biedt? Die vraag stond centraal tijdens het MUNT-SEH Ladies Event op 9 september. Ruim vijftig vrouwelijke financieel adviseurs kwamen bij elkaar voor een inspirerende ochtend over senioren, vermogensopbouw en kansen voor de adviespraktijk.
Een stel koopt samen een huis. Twee inkomens, gezamenlijke woonlasten, alles prima geregeld. Tot de relatie eindigt. Dan kan blijken dat de financiële uitgangspositie helemaal niet zo gezamenlijk was. Volgens Joline Heusinkveld, programmamanager Geld bij WOMEN Inc., kunnen hypotheekadviseurs helpen dat eerder zichtbaar te maken. “Bespreek scheiden net zo vanzelfsprekend als overlijden of arbeidsongeschiktheid.”
Regelmatig probeert Romany Staring van Visie op Hypotheken & Verzekeringen in Vianen scheidende klanten in hun woning te houden. Soms komt dat volgens haar akelig dicht in de buurt van overkreditering. Toch kan doorgaan de beste optie zijn. “Ik heb nu een klant die anders bij het Leger des Heils terechtkomt.”
De kinderen vroegen of ik wilde helpen met het zandkasteel. Ik keek naar mijn handdoek, waar een boek lag waar ik al drie vakanties in probeer te komen, en naar de plek waar ik eigenlijk een middagdutje had gepland. Maar al snel begon het te kriebelen. Gewapend met een emmer, twee schepjes en nog wat vormpjes voor de zandsculpturen bovenop de torens gingen we aan de slag.