Het was allemaal zo goed bedoeld voor de starter. Speciale startersleningen, geen overdrachtsbelasting, de jubelton en regionale initiatieven als Koopstart in Amsterdam. Allemaal bedacht om de starter een zetje te geven op die onmogelijke woningmarkt. Had het zin?
Ja, voor sommigen werkte het. De starter die een gulle ouder had of al flink had kunnen sparen, kan er door verschillende regelingen iets makkelijker tussenkomen. Even aankloppen bij de juiste loketjes – van gemeente tot de bank van pappa en mamma - en hop, toch nog dat appartementje bemachtigd. Fijn voor nu.
Maar intussen? Het starterssegment is moeilijker geworden. Door alle belastingvoordeeltjes, subsidies en leningen zijn de prijzen nóg harder gestegen dan elders. Wat ooit bedoeld was als hulp, werd olie op het vuur. De starter van straks? Die kan alleen nog maar zwaaien naar een betaalbare woning.
Iedereen weet: gratis geld bestaat niet. Al die fiscale prikkels drijven de prijzen op. Altijd. En wie het nu niet kan betalen, mag straks nog dieper in de buidel tasten. Leuk voor de bühne dus, maar rampzalig voor de toekomst.
Willen we écht iets veranderen? Dan moet het roer om. Schrappen die startersregelingen. Stoppen met lapmiddelen. Specifiek bouwen voor starters: kleinere, betaalbare woningen van hoge kwaliteit. De hypotheekrenteaftrek? Ook afschaffen. Ja, dat gaat pijn doen. Maar de woningmarkt geneest niet door zachte heelmeesters.
En misschien nog wel het belangrijkste: accepteren dat niet elke starter meteen kan wonen waar hij wil. Zo is het altijd al geweest. Wonen in een buitenwijk, forenzen naar de stad, jaren sparen voordat je je droomhuis kon betalen. Hele generaties hebben het zo gedaan zonder dat de wereld verging.
Starters helpen begint niet met nog meer goedkoop geld. Starters helpen begint met eerlijk zijn. Over wat haalbaar is, en wat niet. Over kansen, maar ook grenzen.
Leuk voor nu is vaak de doodsteek voor later. Hoog tijd dat we dat hardop zeggen.
