Niet een incident hier of daar - die zullen er helaas altijd zijn - maar die ene grote, beschamende affaire die eens in de zoveel jaar onze sector overvalt. Van makelaar naar adviseur, via de taxateur en de bank tot aan de notaris: onze hele keten komt dan ineens in een bedenkelijk daglicht te staan.
En dat doet pijn. Want laten we eerlijk zijn: de hypotheeksector heeft in de afgelopen jaren goede tijden gekend. Veel werk, stevige volumes, prima resultaten. En er werken veelal geweldige, integere en deskundige mensen.
Juist in zo’n sector verwacht je geen graaicultuur en mensen die uit zijn op zelfverrijking. Geen mensen die denken: ‘Laat ik het systeem eens naar mijn hand zetten’.
Begrijp me goed: in elke sector is fraude even verwerpelijk. Maar als het in je eigen vakgebied gebeurt, is dat extra pijnlijk. Dan raakt het niet alleen ‘de markt’, maar ook al onze collega’s, onze klanten, onze reputatie en integriteit, waar we elke dag voor willen instaan.
Hypotheekfraude heeft vele gedaanten. De vormen zijn elke keer anders. Of het nu gaat om vervalste taxaties of opgepoetste IB-aangiften. Of om werkgeversverklaringen die nét iets te mooi zijn om waar te zijn. En wie herinnert zich niet het beruchte dossier waarin op naam van nietsvermoedende medewerkers hypotheken werden afgesloten met vervalste salarisstroken? Het zijn de verhalen waar je als adviseur kromme tenen van krijgt.
En nee, ik heb niet de illusie dat deze column het probleem oplost. Fraude verdwijnt nooit helemaal. Elke sector kent nu eenmaal zijn eigen Ludo Sanders; voor wie Goede Tijden, Slechte Tijden niet dagelijks volgt: dat is de charmante, maar gewetenloze zakenman die altijd een verborgen agenda heeft.
Juist daarom is waakzaamheid extra belangrijk.
Onze hypotheekketen is iets om trots op te zijn. Een fijnmazig systeem van professionals die elkaar nodig hebben om mensen op een verantwoorde manier aan een huis te helpen. Het systeem is mooi, maar óók kwetsbaar. Eén rotte appel kan het vertrouwen in velen aantasten.
Dus laten we daar in 2026 zuinig op zijn. Door scherp te blijven. Door elkaar aan te spreken. Door niet weg te kijken als iets te mooi lijkt om waar te zijn. En door met elkaar excessen te benoemen en waar nodig te bestrijden.
