De FIFA besloot dit WK iets bijzonders. Een automatische schorsing werd teruggedraaid, iets wat volgens het reglement niet kan en in de geschiedenis van het WK nog nooit was gebeurd. Of de rode kaart die eraan voorafging terecht was, laat ik graag aan mensen die er meer van weten. Wat mij bezighoudt is iets anders. Een regel die decennialang onherroepelijk heette, bleek achteraf toch herroepbaar.
Een regel is een regel zolang niemand er iets aan doet. Zodra blijkt dat je ’m kunt terugdraaien, is het geen regel meer, maar een uitgangspunt.
Als het over voetbal gaat is dat niet zo schokkend, het is uiteindelijk een spel. Vervelender wordt het als je het principe doortrekt naar dingen die er iets meer toe doen. Zoals geldzaken.
Ik ga niet doen alsof onze eigen sector een toonbeeld van standvastigheid is. Box 3 is inmiddels drie keer heruitgevonden, het beleid rond aflossingsvrij is van vriend naar vijand naar iets daar tussenin gegaan, en de hypotheekrenteaftrek staat al zo lang op de nominatie om te verdwijnen dat mijn oudste klanten hem inmiddels als een monument zijn gaan beschouwen. We kennen de dans.
Juist daarom zouden we moeten stoppen met het idee dat de uitkomst afhangt van wie je kent of wie bereid is nog één telefoontje te plegen. Een goede adviseur moet niet winnen omdat hij het juiste nummer in zijn telefoon heeft staan.
Als regels in de praktijk voortdurend buigzaam blijken, maak ze dan officieel ruimer. Zorg voor heldere kaders waarbinnen verantwoord maatwerk mogelijk is, maar wel voor iedereen. Niet via uitzonderingen achter de schermen, maar via transparante regels die iedere consument dezelfde kans geven. Een regel die alleen flexibel is voor degene die de juiste persoon weet te bereiken, is uiteindelijk geen rechtvaardige regel.
Babyboomers laten de komende decennia ruim 1.000 miljard euro na aan hun kinderen. Een groot deel daarvan is geen toekomstig vermogen, maar zit nu al opgesloten in de overwaarde van hun woningen. Toch gaat vrijwel alle aandacht in de politiek en de media naar het moment van overlijden.
Toen onlangs het nieuwe kwartaalbericht van HDN verscheen, deed dat meteen denken aan een artikel dat wij in februari 2025 publiceerden. Daarin lieten we zien dat kopers tot 35 jaar in onze portefeuille gemiddeld ruim 90.000 euro aan eigen geld meebrachten. Dat cijfer maakte veel los. Het onderwerp haalde Hart van Nederland en op LinkedIn ontstond een levendige discussie. Een deel van de adviseurs herkende dat bedrag helemaal niet. Sommigen vonden het zelfs gevaarlijk, omdat het potentiële starters zou kunnen afschrikken.
Hypotheekadviseurs praten graag over de tastbare dingen van het leven: de overwaarde, de verhuizing en de inrichting van het nieuwe huis. Maar wie de poort naar een verantwoorde financiering goed wil bewaken, ontkomt er niet aan om de klant mee te nemen in een parallel universum. Een wereld die niet geregeerd wordt door verhuisdozen, adreswijzigingen of droomkeukens, maar door de ondoorgrondelijke en bikkelharde wetten van de Belastingdienst.
Tachtig procent. Dat is het aandeel van de hypotheekaanvragen bij ING dat momenteel niet direct binnen het acceptatiebeleid past. Niet omdat die aanvragen niet deugen, maar omdat de werkelijkheid weerbarstiger is dan een checklist aankan. Familie die meefinanciert. Een BKR-registratie van jaren geleden. Een naderend pensioen. Situaties die om inzicht vragen, niet om afvinkgedrag.